Bir öğretmenin verdiği ödevle başlayan bu kitap, zamanla bir çocuğun dünyayı anlamaya çalıştığı en güvenli yere dönüşüyor. Babasının kanepeden sarkan ayakları, annesinin sessizce okuyan bakışları, en yakın arkadaşının adı, sınıfta tutulan gözyaşları… Hepsi satır aralarında, büyük bir dikkatle yerini alıyor.
Bu kitap; konuşamamanın eksiklik değil, başka bir dil olduğunu fısıldayan bir anlatı. Çocukluğun o kırılgan, saf ve filtresiz hâlini anlatıyor. Umandre’nin defteri bir günlük değil, yepyeni bir dünyanın sesi.
Bazı çocuklar bağırmaz.
Bazı çocuklar anlatır.
Bu kitap, onlardan biri.