Solmera’da en çok duyulan kelime “geçer”di.
Üzülme, geçer.
Korkma, geçer.
Öfkelenme, geçer.
Ama bazı şeyler geçmiyordu.
Söylenmeyen sözler, sorulmayan sorular ve içte tutulanlar
zamanla görünmeyen bir ağırlığa dönüşüyordu.
Elira da birçok şeyi içinde taşımaya alışmıştı.
Ta ki bir gün, uzun zamandır kullanılmayan eski kütüphanede
herkesin aynı yere baktığı hâlde aynı şeyi görmediğini
anlayana kadar...
Belki de bazen yanılan gözlerimiz değildir.
Baktığımız yerdir.
Solmera’da Taşınan Şey, söyleyebilmenin cesareti ve
birbirimizi gerçekten duymanın hafifliği üzerine sıcacık bir
hikâye.