Putperestlik bitti mi? Çoğumuz öyle sanıyoruz. Elimizde heykel yok, önünde eğildiğimiz bir taş yok. Ama hayatımıza dürüstçe bakınca tablo o kadar net değil.
Hangi nesneyi yanımızda taşımadan rahat edemiyoruz? Hangi kişinin sözüne körü körüne teslim oluyoruz? Hangi yönteme, hangi sembole sarılıyoruz belirsizlik gelince? Bunlar masum sorular gibi görünüyor. Ama cevapları çoğu zaman değil.
Putlar yok olmadı, sadece kılık değiştirdi. Bir muskada, bir taşta, bir sembolde, sorgulanamaz gördüğümüz bir kişide, yanılmaz saydığımız kendi zihnimizde sessizce büyüyebiliyorlar. Ad değişince özü değişmiyor; insanın Allah’a yönelmesi gereken o iç bağı başka bir şeye kurması değişmiyor.
Korku bizi nasıl somuta bağlıyor? Belirsizlik içinde garanti arayışı bizi nereye sürüklüyor? Ve yüklediğimiz o anlam sınırı aştığında içimizde ne oluyor?
Dışarıda kıracak bir heykel yok. Kırılması gereken şey içeride.