Lili’nin dünyada sahip olmadığı tek şey mutluluktu. Neredeyse hayata küsmüş, kaygıları sebebiyle yüzüne maske bile takmıştı. Zengin bir ailenin çocuğuydu. Keman çalmayı çok seviyordu. Adeta tüm hayatını o ince tellerin arasından süzülen notalarla anlatıyordu.
Memo’nun ise mutluluk dahil sahip olduğu bir şeyi yoktu. Sadece küçük kalbinde büyüttüğü ailesi, hatırladıkça bazen mutlu bazen de  üzüldüğü anıları vardı. Tok karnına bir konser salonunda temizlikçi olarak çalışırken salonun huysuz sahibi onu bir anda kovmuştu. Şimdi nereye giderdi?
Ve kader iki çocuğu hiç ummadıkları bir yerde ve zamanda birbiriyle buluşturduğunda “olamaz” denilen şeylerin gerçekleşeceğini kimse bilmiyordu. Özellikle de geçmişi ve geleceği sakladıkları notaların onları bir araya getireceğini, tıpkı sonbaharda bulutların arasından süzülen yağmur damlaları gibi savrulan nota kâğıtlarından dünyaya açılan besteler yapacaklarını kim bilebilirdi?