Babası Çanakkale’de şehit düştüğünde, Mehmet Ali’ye ondan sararmış bir mektup kalır. Dokuz yaşındaki çocuk, babasının son sözlerini okuyamaz. Mektubu her gün cebinde taşır, üzerindeki harflere bakar ve bir gün onların kendisiyle konuşacağına inanır.

Çeşme başında Kaymakam Köprülülü Hamdi Bey’le karşılaşması, hayatının yönünü değiştirir. Mehmet Ali, Hamdi Bey’in kurduğu Darüleytam’da harfleri; Edremit İdman Yurdu’nda topa vurmayı, düştüğünde ayağa kalkmayı ve arkadaşına güvenmeyi öğrenir. Eczacı Muzaffer Bey’in verdiği ilk forma, artık bir takıma ait olduğunun işaretidir.

Edremit’in sokaklarında gün geçtikçe kaygılı haberler dolaşmaya başlar. İşgal tehlikesi yaklaşırken İdman Yurdu’nun gündüzleri çocuk sesleriyle dolan odalarında, geceleri memleketin geleceği konuşulur. Hamdi Bey’in yolu Akbaş’a uzanırken Mehmet Ali de babasının mektubundaki satırları birer birer çözmektedir.

Mehmet Ali’nin cebindeki mektup, İdman Yurdu’nun eski topu ve sahanın kenarındaki boş sandalye, Edremit’in o çetin günlerinden kalan üç ayrı hatıraya dönüşür. Mehmet Ali babasının sesine ulaşmaya çalışırken, memleketi için ayağa kalkan insanların arasında büyüyecektir.