Tarçın’ın ruh hâli: Çok sevilmeye alıştırılmışken bir anda o sevgiden mahrum bırakılmak. Bunu zor kabul etmek. Kabul ettiğine kendini inandırmak. İçinde sakladığı o sevgi tohumunu tekrar filizlenmeye hazır tutmak ama başaramamak.
Sahibi tarafından çok seviliyordu Tarçın. Nereye gitse Tarçın da onunla beraber olurdu.  Televizyon seyrederdi sahibiyle. Sahibi Tarçın’ın hangi yemekleri sevdiğini bilirdi. Her zaman o yiyeceklerden yapardı. Hiç üşenmezdi.
Tarçın oyun oynamayı, her köpekle arkadaş olmayı severdi. Ne zaman parka gitseler
Tarçın parktaki köpekle oynamak isterdi. Ama sahibi parktaki sokak köpeklerine yaklaşmasına kızardı. Tarçın’a bağırır, ona ceza verirdi. O zaman da Tarçın hırçınlaşırdı. Tarçın sahibini tanımıştı. Onu çok kızdırsa da biliyordu ki sahibi Tarçın’ı affeder, Tarçın’dan vazgeçmez. Bunu öğrenmiş ve buna inanmıştı. 
 
İnandığı sahibinin değiştiğini hissederken neler olacağını hiç aklına getirmedi Tarçın. Mücadelelerle dolu bir yaşam sürdü.