Akşamları güneş batımı da bir başka şenlikliydi obada.
Anneler koyun sağımından gelirlerdi. Süt kokusu yayılırdı Toros dağlarına. 
İçi kıpır kıpırdı Gökçe Kız’ın bu ikindin vakitlerinde.
Kangal dikeni yemek, mantar toplamak hep bu vakitlerde olurdu.
Hafif yağmur yağar, ardından berrak bir güneş vururdu tüm obaya.
Gökçe Kız günlerini böyle güzel geçirirken içten içe üzüldüğü şeylerde vardı elbette. 
Mesela hiç gerçek bir topu, gerçek bir bilyesi olmadığı gibi, gerçek bir oyuncak bebeği bile olmamıştı.
Ama neşe ve ümit dolu yüreği bu olmayan şeyler için her seferinde bir teselli bulurdu.
Ama bu sefer teselli yetmiyordu Gökçe Kız’a. Bir şeyler yapmalıydı.