Berat sokağa adımını atar atmaz, denizin insana yaşama sevinci veren esintisi okşadı önce yüzünü. Burnuna taze yosun kokusu geldi. Deniz en fazla elli metre aşağıdaydı. Buradan, avdan iskeleye dönen balıkçı teknelerini görebiliyordu. Martılar, birazdan kasalarla iskeleye boşaltılacak balıklardan suyun üzerine ya da iskeleye düşecek olanları kapmak için kayıkları takip ediyorlardı. İlkbahardı mevsim. Gökyüzüne çevirdi başını. Masmavi bir gökyüzü selamladı onu. Hava berraktı. Gökyüzünün bu kadar mavi olduğunu ilk defa görüyor gibiydi sanki.
Okul yolu kıyı şeridine paralel uzanıyordu. Yol boyunca sağlı sollu ağaçlar sıralanmaktaydı. Ağaçların dallarını mesken tutmuş kuşlar, kelimeleri “cik… cik… cik…” olan cümlelerle iyi dersler diledi Berat’a. Ayşe teyzenin bahçesinde bin bir emek vererek yetiştirdiği güller, işe gitmek için yola düşmüş tüm mahalleliye görsel bir şölen sunuyordu. Tabiat, Berat’ın ileride yazacağı şiirlere ve öykülere ilham verecek tüm güzelliklerini koro hâlinde cömertçe seriyordu önüne. Yazılmayı bekleyen nice hikâyelerle doluydu sokaklar.