İnsanın, kendine en uzak yere bazen en yakınlarının eliyle sürüldüğü olmuştur.
Sitare bunu çocukken öğrendi. Rüzgârla bir olduğu o yokuşta, varlığın ince damarına dokunmuştu; sonra bir tokat, onu gökten alıp yere bıraktı. O günden sonra sevgiyle acıyı, suçlulukla bağlılığı, eksiklikle hayatta kalmayı birbirine karıştırdı. İçinde parlayan şeyi sakladı. Karanlıkta saklanmayı öğrenen çocukların makus talihini yaşadı.
Kader görevini yerine getirdi ve Sitare yıllar sonra yollara düştü. Bu yolun adı “Aşk Okulu” oldu. Kadim ve modern öğretilerin bir araya geldiği, hazır cevapların olmadığı bu okulda herkes kendi sorusunun içinde pişer, kendi yarasının dilini çözer, kendi kalbinde unutulmuş bir ilmi yeniden tanır.
Ene’l Aşk, aşkı iki insan arasından çekip alıyor ve bir çocuğun suskunluğunda, bir annenin eksik bıraktığı sevgide, bir adamın iç yıkımında, bir kadının dönüşüm cesaretinde arama cesaretini gösteriyor.
Hiçbir tesadüf boşuna değildir; tıpkı hiçbir kırılmanın tesadüf olmayışı gibi.
Ahenge kulak ver; kendine dönüş başlıyor!