Alkadu’nun benliğinde sakladığı bir düş vardı.
Bu düşte, dalları gökleri, kökleri toprağın diplerini sarmalıyordu.
Ait olduğu yerde olmadığını anlayınca topladı köklerini.
Acısa da canı, dalları, yaprakları, düştü yollara; “Burası,” diyeceği yeri bulmaya...