Nasreddin Hoca;
“Ben kuşum. Kuşşş. Cik cik cikk” 
Deli Tayfun güldü. “Cikcikleme Hoca. Ne kuşu bildiğimiz, bizim köylü Nasreddin Hocasın işte.”
Keloğlan’da ağız dolusu güldü. “Vay Nasreddin Hocam, canın armut mu çekti. Sende izin almadan armut ağacına çıktın demek. Nasreddin Hoca ya da bakın yahu aklı sıra birde dalga geçiyor.” 
Nasreddin Hocanın son yediği armut elinde kalmış, tadı da damağında kalmıştı. Bozuntuya vermek olmazdı. Kuş olmaya devam. 
Nasreddin Hoca;
“Yahu neden inanıyorsunuz bana kuşum kuş.” 
Deli Tayfun;
“Ne Kuşusun sen. Kendi kendine cik cik edip duruyorsun” 
Nasreddin Hoca; 
“Kuş. Şeyyy kuşu. Şeyy. Bülbülüm bülbül.” 
Deli Tayfun ve Keloğlan armut ağacının yanına gelmişlerdi.