“Bu kitabı okumadan Önce sandığınız her şeyi unutun.”
Uyuşturucu kullanmış biri mi?
Bir anne, bir psikolog bir kadın, bir insan… Hepsi mi bir arada?
Evet. Ve bu kitap, tam da o “hepsi bir arada” olan gerçekliğin içinden yazıldı. Bu bir rehabilitasyon günlüğü değil. Bu, hayatta kalmayı değil kendine dönmeyi seçen bir kadının hikâyesi.
Yargılayanlar için değil, kendini anlamaya cesareti olanlar için. Yolunu kaybetmişler, kendine küsmüşler, güçlü görünüp içeride dağılanlar için… Çünkü bu kitap diyor ki:
“Sen bozulmadın. Sadece fazla bastırdın.
Ve şimdi kendini hatırlama zamanı.”
Maddeye uzanan el, aslında bir yardım çığlığıdır. Ama biz o sesi hep kısıp, “sustur, dışla” diye bastırdık. Peki ya o çığlık konuşsaydı?
İşte bu kitap, o çığlığa kelime verdi.