Bir gün herkes susar.
İnsan, en sonunda dünyaya değil; kendine hesap verir.
İşte o an anlarsın; taşıdığın yükün, sakladığın yaranın, geceleri adını koyamadığın sessizliğin aslında seni hayatta tutan son cephe olduğunu…
Bu kitap rahatlatmak için yazılmadı.
Yüzleşmekten kaçtığın kapıları aralamak, unuttuğunu sandığın acıları uyandırmak ve küllerin altında hala atan yüreğini sana yeniden göstermek için yazıldı.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz. Bazı savaşlar bitmez. Bazı insanlar yenildikleri gün değil, vazgeçtikleri gün kaybeder.
Şimdi son kez kendine bak.
Eğer hâlâ içinde savaşan bir yanın varsa bu kitap zaten sana aittir.
Çünkü en ağır savaşlar sınırlarda değil, insanın kendi yüreğinde verilir.  
Ve benim yüreğim bir cephedir.