Kutuyu tamamen tesadüfen buldum; küçüktü ve mavi bir iple sıkıca bağlanmıştı. Üstüne, siyah tahta kalemiyle sahibinin adı yazılmıştı: Paco. Soyadı falan yoktu, dokunmayın, kırılabilir veya tehlikeli madde gibi herhangi bir uyarı yoktu.  İçinde her şey, kelebekten dinozor yumurtasına, gizemli bir ada haritasından dodo kuşu tüyüne kadar her şey olabilirdi. Fakat içinde defterler vardı. Yeşil. İnce. Eskiden her kırtasiyede satılan ama bugün artık bulunmayan türden. Kutudan iki tane de taş çıktı. Biri beyaz, biri siyah. O ve ben. Biz. Hepsinin üstünde, imzalanmış bir kart vardı: “Cuma: Onlarla istediğini yapabilirsin.”  İşte ben de şu an tam olarak bunu yapıyorum. Onlardan birini sizlerle paylaşıyorum. Bunu benim pusulam, fenerim, birçok açıdan hayatımı kurtaran ve sıradan olanı olağanüstü hale getiren adam, yol arkadaşım; Paco dayım yazdı.