Garip gerçekten. Birine değil de onun anlattığı hayata bağlanıyoruz. Belki ben de Kemal`e değil, onun dünyasına tutunuyorumdur. O dünyanın içine hiçbir zaman giremeyeceğimi biliyorum, yine de kapısının önünden ayrılmak istemiyorum. Çünkü aralık kalan o kapının ardından gördüğüm hayat, hiç bilmediğim bir dile benziyor. Tek kelimesini anlamıyorum ama dinlemekten de vazgeçemiyorum.