Okul hayatım ciddi anlamda sayılarla boğuşmakla geçerken Fotoğrafçılık Kulübü bu duruma karşı sığınağım oldu. Ancak tek sığınağım artık burası değildi. Okul ziyareti için gittiğimiz çocuk esirgeme kurumu hayatıma yeni bir yön verdi. Bir sürü çocuk ve onlara aile şefkatini vermeye çalışan insanlar… Koşulsuz sevginin mümkün olduğunu kendi gözlerimle gördüm.
Mezun olmama ramak kalmışken Newton’la yaşadığım hesaplaşmaya ne demeli peki? Ama bu yüzleşme beni asla sarsmadı çünkü yanımda değer veren dostlarım vardı. Bir dost olarak, bu yolculuğu birlikte bitirmeye var mısın?