Masi, severdi hikâyeleri, hem kendisini dinlemeye istekli kulaklar olduğunda anlatmasını, hem de iyi bir anlatıcı konuştuğunda dinlemesini. Çünkü şuna inanırdı ve her fırsatta tekrarlardı;

“Hikâyesi vardı, her canlının anlatılmayı bekleyen. O yüzden hikâyeyle anlaşılırdı yaşam. Çünkü canlıyı değerli kılan hayatına anlam taşıyan organizmanın adıydı hikâye. Hikâyesi olmayanın veya anlatısı dillendirilmeyenin yaşamı eksik kalırdı. İşte bunlardan dolayı, anlatıldığı zaman bir hikâye, yemek yiyen yemeğini keser, büyüme esnasında bitkiler büyümesine ara verirdi. Bilirlerdi ki canlılıklarını o an besleyen hikâyenin kendisidir.”