“merhaba tanrım
çırpındıkça batan,
bıraktıkça yüzeye vuran bir şey gibiyim
yaşamak eylemini düşünmek
düşündüğümü yazıya geçirmek garip hissettiriyor
şimdi aklımda yığınla labirent açıldı
yığınla labirent kapandı
bu mektupta da yaşamı yazmaya devam edeceğim.
yaşamak mezopotamya’nın toprağını cırmalayıp
o sarp ve dik koca kayaları tutup öyle bir kenara atan
amida’nın doğum sancıları mı?
artık olmaz denenin olacağını bilmenin büyük inancı mı?
her şey aslına rücu eder yasasına dayanarak yaşamak.
tekrarladıkça ağzımda eriyen şeker misali
giderek kaybolan şey yaşamak
her şey olup bittikten sonra öyle sandığının parçaları
üst üste koyunca öyle olmadığını anlamak mı birden?
bir sabah uyanınca birden her şeyin değişeceğini düşünmek mi?
çocuğun uzun uzun bakıp uzanıp vitrinden
alamadığı oyuncak değildir herhalde yaşamak?
zira böyle yaşamak olmaz…”