Çünkü yol zaten senin içinde. Ama yürümeyi… Belki ilk defa gerçekten yürümeyi öğreneceksin. Kendinden kaçmayı bırakıp kendine doğru dönmeyi… Sessizliğin içindeki sesi duymayı… Belki de ilk kez kalbinle yaşamayı. Her insanın içinde, kelimelere sığmayan derin ve sessiz bir yolculuk vardır. Kimi zaman bu yolculuk, bir çölün yakıcılığını taşır; insan, kalbinin kuruduğunu, nefesinin ağırlaştığını, ruhunun yönünü kaybettiğini hisseder. Kimi zamansa bir vahanın serinliği gibi iç âleme ferahlık ve umut serpilir.
"Sevgini sevdaya bağlamaya ve kendini bulmaya cesaretin var mı? "