“Kafamdaki sorulardan birinin cevabı okul yolunda karşıma bitkin bir biçimde çıktı. Evet, bu cevap sihirbazın sevimli köpeğiydi. Gözlerime inanamadım, bana doğru sallana sallana geliyordu. Beni tanımıştı, çünkü onunla gösteri anında 
göz göze gelmiştik ve birbirimizin o an ne hissettiğini anlamıştık. Canlıların benzer durumlar karşısında, benzer şeyler hissetmesi birbirlerini anlamalarının en kolay yoluydu. Saatlerce, günlerce hatta aylarca bir arada olmaktan daha önemliydi bu. Ben de hızla ona doğru gittim. Kuyruğunu deliler gibi sallamaya başlamıştı, 
arka ayaklarının üstüne kalktı ve birbirimize sarıldık. 
Birbirini görmekten memnun bir insan ve 
bir köpek nasıl ve ne kadar sarılabilirse elbette…”