Her gün ortalama altı işçi, iş kazalarında ölüyor. Her gün.

Kaza raporları harfiyen dolu. Eğitim tutanakları imzalı. Prosedürler kusursuz. Yine de her sabah,  işyerinin kapısından giren biri, akşam evine dönemiyor.

On yılı aşkın süre boyunca inşaattan madenciliğe, tersaneden plazaya; sayısız sahada benzer sahnelere tanıklık ettim. Doğru söyleniyor, doğru gösteriliyor, doğru kanıtlanıyor. Ama kimse ikna olmuyor. Bu yüzden kaza geliyorum dese de kimse o anda duymuyor.

Bu kitap, işte o anın anatomisini çıkarıyor.

İnsan zihni veriyle değil katmanlarla, mantıkla değil duygularla karar veriyor. Yorgunluk mantığı kapatıyor, sürü psikolojisi vicdanı susturuyor, kibir tehlikeyi görünmez kılıyor. Prosedür, bu katmanlara ulaşamıyor çünkü yanlış dili konuşuyor.

Ramak Kala, o dili öğretiyor.

Aristoteles’ten sahaya uzanan bir ikna mimarisi: Güveni inşa et, kanıtlarla donat, anlamla yaşat. Sırayla. Sabırla. Her gün yeniden.

Çalışanı korumak için yönetmelik yetmez. Onu ikna etmek gerekir.