Postseküler Milliyetçilik
Tükendi
Stok AlarmıElinizdeki yapıt, Bülent Ecevit’in 1950`lerden 2000`lere uzanan siyasal söylemini inceleyerek tek bir sorunun peşine düşüyor: Ecevit’in milliyetçiliği, Türkiye milliyetçilikleri tipolojisinde kendine özgü bir konum üretir mi? Kitabın olumlu yanıtı yeni bir kavramsal çerçevede somutlaşıyor: postseküler (seküler-ötesi) milliyetçilik. SolKemalist çizgiden hareketle onu dönüştüren, dindarlığı laik-demokratik düzenin karşıtı saymayan, inanç ve kültür ögelerinin kamusal temsilini dışlamayan, ancak hiçbir inancı ulusal aidiyetin önkoşuluna dönüştürmeyen bir konumlanış. Bu konumlanış en açık ifadesini Ecevit’in 1991`de adlandırdığı İnançlara Saygılı Laiklik formülünde bulur. Formül, laik-dindar gerilimine Batı’daki postsekülerlik tartışmalarıyla aynı evrede, ama onlardan bağımsız verilmiş yerel ve özerk bir yanıttır.
Fairclough’un üç boyutlu modeline dayanan çözümleme, paradigmatik kayışları söylemin kendi sözcük seçiminde okuyor: ideoloji yerine kültür, istiklâl yerine bağımsızlık, Kürt sorunu yerine Güneydoğu sorunu… Ulusal Sol bireşimi ile Bölge-Merkezli Dış Politika kavramsallaştırması da ilk kez sistemli bir söylem çözümlemesine tabi tutuluyor. İçeriden tanıklığın duygusal tuzaklarına düşmeyen yapıt, Ecevit’in siyasal yolculuğunu bir anı ya da övgü metnine indirgemiyor; söz ile eylem arasındaki gerilimleri ve söylemin tarihsel olgularla karşı karşıya geldiği anları başka okumalara da alan açan bir dürüstlükle inceliyor. Türkiye siyasal düşüncesinde halkçılık-milliyetçilik-laiklik eklemlenmesini anlamak isteyen okurlar için bir anahtar sunuyor.
12.11.2026