İnsanlığımı Yitirirken

Bir insan, toplumun içinde kalıp yine de insanlığını yitirebilir mi?
Osamu Dazai’nin başyapıtı “İnsanlığımı Yitirirken”, bu sorunun acımasız cevabını verir.
Oba Yozo, çocukluğundan itibaren maskelerin ardında yaşamayı öğrenir. İnsanlarla gülüp konuşur ama onların dünyasına ait değildir. Gittikçe içine çöken bir utanç, onu sessiz bir yok oluşa sürükler.
Dazai’nin bu romanı, yalnız bir bireyin değil, bütün bir kuşağın ruh hâlini anlatır.
Kendine ve hayata yabancılaşmanın en çıplak hâli…
“İnsanlığımı Yitirirken”, Japon edebiyatının en karanlık aynalarından biridir.
“Ben insanlara gülümserken, içimde her şey çoktan ölmüştü.”

Akşam Güneşi

Bir dönemin ışığı yavaşça sönüyor…
Savaş sonrası Japonya’da aristokrat bir ailenin son fertleri, yoksulluğun ve yenilginin içinde hayata tutunmaya çalışıyor.
Akşam Güneşi, Osamu Dazai’nin en dokunaklı romanlarından biridir.
Genç bir kadın olan Kazuko, annesinin hastalığı, kardeşinin yıkımı ve kendi yalnızlığı arasında ayakta kalmaya çalışır.
Bir çağın çöktüğü yerde, insanın yeniden doğma umudu hâlâ var mıdır?
Dazai, insan ruhunun karanlığını bu kez yumuşak bir ışıkla anlatıyor:
Yenilginin zarafetiyle, umudun en sessiz hâliyle.
“Bir devrin sonu, bazen bir kadının sessiz bakışında biter.”