Mete önde olmayı çok severdi.  Yarışlarda birinci olmak, sıranın en önüne geçmek, oyunlarda dediğini yaptırmak isterdi. Ona göre “güçlü olmak” zaten bu demekti. Lakin yeni taşındığı mahallede tuhaf şeyler oldu. Mete, çocuklara sert davrandı ama kimse ondan korkmadı.  Dalaştığı hiç kimse onunla kavgalaşmadı.  
Çocuklar tek bir şey yaptılar: Yavaş yavaş yanından uzaklaştılar. Oyunlar kuruldu, Mete çağrılmadı. Kahkahalar yük-seldi, Mete eğlencenin dışında kaldı. Doğum günlerinde Mete davet almadı. Derken bir gün Mete’nin karşısına acayip bir takım çıktı: Nazik Çocuklar Takımı!
Bu takımın forması yoktu, kaptanı yoktu ama çooook keyifli oyunları vardı. İşte o zaman Mete’nin aklına şu sorular takıldı:
•    Nazik olmak zayıflık mıydı?
•    Kaba davranışlar insana güç kazandırır mıydı?
•    Mete, bu davranışları geride bırakıp takıma katılacak mıydı?
Klinik Psikolog Hatice Topkaraoğlu’ndan arkadaşlık, empati, sınırlar ve nezaket üzerine sıcacık, eğlenceli bir hikâye.
Üstelik bu takımda senin için de bir yer var!