Nana Arpia gülümsedi, arpından ince bir melodi yükseltti. O anda ağaçlardan biri hafifçe eğildi, yapraklarını Zeynep’in saçlarına dokundurdu.

“Bazen bir dokunuş yetmez ama bir niyet, bin dokunuşu başlatır,” dedi ve gölgelerle birlikte kayboldu.