Bir bebek dünyaya geldiğinde, önce ağlar.
Kimi buna zayıflık der, kimi acziyet…
Hâlbuki o ilk ağlayış, insanın kaderle yaptığı ilk konuşmadır.
Rabb’in “Haydi başla!” emrine verilen cevaptır.
Ana rahminin sıcak ve sessiz âleminden, dünyanın serin ve gürültülü meydanına adım atan o masum nefes…
İşte o an, bütün hikmet ehli bilir ki:
İnsanın ilk dersi sabırdır.
Ağlayarak başlayan yolculuk, sabırla yürünür.
Sonra…
Bir gün o bebek, ufacık dudaklarının ucunda bir tebessüm doğurur.
Henüz kelime bilmez, ama kâinatın en eski lisanını konuşur:
Şükür dilini.
O gülüşte bir sır vardır:
Hayat ne kadar zor olursa olsun, içinde her zaman bir sığınak, bir ışık, bir rahmet kapısı vardır.
İnsan, ilk tebessümünü unuttuğu gün karanlığa yaklaşır;
Hatırladığı gün ise yeniden dirilir.
Bir bebeğin ağlaması, insanın fıtratını;
Bir bebeğin gülümsemesi, insanın umudunu anlatır.
İkisi bir araya gelince, hayatın tamamı çözülür:
Gözyaşıyla başlar, umutla yürür, şükürle tamamlanır.
Ve belki de bütün hikmet şudur dostum:
Her insan, aslında yeniden doğmuş bir bebektir;
Ağlayarak başladığı bu sınavda, gülümsemeyi yeniden öğrenirse kurtulur.