Mobbing, çoğu zaman fark edilmeden başlar. Bir cümle eksik kalır. Bir bakış görmezden gelir. Bir sınır sessizce aşılır. İnsan, ne olduğunu tam anlayamadan kendini sürekli açıklamak zorunda hisseder.
Zamanla kişi yalnızca çevresinden değil, kendinden de şüphe etmeye başlar. Söylenenler içerde tekrar eder. Sessizlik alışkanlığa dönüşür. Tepki vermemek normalleşir. Baskı dışarıdan gelmeyi bırakır, içeride devam eder.
İş yerinde, aile içinde ya da sosyal ilişkilerde yaşanan bu süreç, insanın değer algısını yavaş yavaş aşındırır. Sürekli eleştirilmek, yok sayılmak, küçültülmek, kişinin kendisiyle kurduğu bağı zedeler. Bir noktadan sonra mücadele dışarıyla değil, insanın kendi içindedir.
Mobbing, bu sessiz süreci olduğu gibi ortaya koyar. Yaşananları süslemeden anlatır. Tanıdık gelen hâllerin adını koyar. Sessizlikle ilerleyen baskının izlerini görünür kılar.