Politeknik eğitimde uygulama (üretim) ile teori (bilgi/bilinç) arasındaki ilişki, hayatın ve üretimin esaslarının bilimsel şekilde kavranışına dayanır. Yani, eğitimdeki başarı üretimin bilimsel şekilde kavranmasıyla mümkündür. Bu bilimsel kavrayış sürecinde eğitim üç ayak üzerine oturtulur. Beden (fiziksel), zihin (bilinçsel) ve estetik (sanatsal). Bu üç boyutta eğitimden verimli sonuç ancak eğitimin üretim ortamlarında, teori ile uygulama arasında dengenin kurulmasıyla alınabilir. Dolayısıyla politeknik eğitimde çok yönlü insan, bulunduğu her üretim ortamını eğitim ortamı olarak düzenlemesiyle, her üretici eylemden bir şeyler öğrenmesiyle yetişebilir. Bu da üretimin kolektif ölçüde niteliğini artırmaya yol açar.
Politeknik eğitimde yeni ve bütünsel insanın ortaya çıkışı, hemen her üretim mekânının bir eğitim ortamı ya da okul olarak düzenlenmesiyle gerçekleştirilecektir.
Kapitalizmin yol açtığı yabancılaşmış emek, aslında ürettikçe, zenginliği yarattıkça yoksullaşır, sefilleşir. Bu da kapitalist koşullarda emeğin kendini tam anlamışla ve çok yönlü gerçekleştirmesini önler.
Onun için asıl mesele budur politeknik eğitim açısından: Çok yönlü, tüm yetileri ve yetenekleri gelişmiş ama tek boyutlu iş bölümünün esiri olmayan, tek bir uzmanlık alanının içinde körelmeyecek insanı yaratmak.