İnsan bazen tam iyileşecekken geri çekilir, tam başlayacakken erteler, tam mutlu olacakken kendi önüne görünmez bir duvar koyar. Sonra dönüp dışarıya bakar. Şartlara, insanlara, zamana ve sonra “Kaderim buymuş,”, “Neden hep aynı şeyler başıma geliyor,” “Bu döngüden nasıl çıkacağım?” der. Oysa çoğu zaman asıl neden dışarıda değil, içeridedir. Doğu felsefesinde bu iç perdelerin adı kleşadır. Kleşa, insanın gerçeği olduğu gibi görmesini engelleyen beş temel zihinsel perdeyi anlatır. Yanlış görmek, benliği mutlak sanmak, arzuya yapışmak, itmek ve kaçınmak, kaybetme korkusuyla yaşamak. İnsan kendini sabote ettiğini sandığında, aslında çoğu zaman bu perdelerin içinden hareket eder. Aynı döngülere girmesi, aynı yerden kırılması, aynı eşikte geri dönmesi bu yüzden tesadüf değildir. Çünkü döngü dışarıda başlamaz. Zihnin içindeki sisle başlar. Kleşa bu yüzden önemlidir. İnsan neden tekrar ettiğini görmeden dönüşemez, neden korktuğunu anlamadan özgürleşemez, neden aynı acının etrafında dolaştığını fark etmeden yönünü değiştiremez. Beş perde çözülmeden döngü bitmez. Yalnızca biçim değiştirir. Kendimi Neden Sabote Ediyorum? İnsanın kendi iç sesini, kendi korkularını, kendi tekrarlarını daha net görebilmesi için yazıldı. Çünkü insan kendine neyin engel olduğunu gerçekten gördüğünde, ilk kez başka bir yol seçebilir. Kleşa yalnızca bir kavram değildir. İnsanın kendi iç sisini tanımasıdır. Hayat, tam da o sis dağıldığında değişmeye başlar.