Motivasyon sandığın kadar uzak değil.
Sadece nereden beslendiğini unuttun.
Herkes senden bir şey isterken, kimse dönüp “Sen nasılsın?” demediğinde başladı içte yankılanan o yorgunluk.
Bu kitap tam da orada duruyor.
Yükselen seslerin arasında değil,
Fark edilmeyen suskunlukların kıyısında…
Söylenenin peşinden değil, söylenmeyenin izinden gidiyor.
Bazen bir çocuğun omuzlarında,
Bazen bir öğretmenin gözlerinde…
Bazen de aynı evde yaşayıp birbirine uzaklaşan kalplerin arasında.
Burada beden, artık taşıyamadıklarını fısıldıyor,
Ruh ise biraz durup nefes almak istiyor.
Ve insan, başkalarına dokunurken kendini nerede bıraktığını fark ediyor.
İçten dışa doğru açılan bir yol bu.
Kendine döndükçe derinleşen,
Kendini duydukça hayata yeniden bağlanan bir yol.
Ve bir yerde, acele etmeden, zorlamadan, şu fark ediş geliyor:
İçindeki ışık, şimdiye kadar korktuğun tüm karanlıklardan daha güçlü!