Belki de yorgun değilsin. Belki sadece hiç durmadın. Hayat senden hep güçlü olmanı, toparlanmanı, devam etmeni, yetişmeni istedi. Yorulmak ayıp sayıldı, yavaşlamak ise kayıp gibi gösterildi. Oysa kimse sana şunu söylemedi: Durmak da bir ihtiyaçtır.
Belki eksik değilsin. Belki geride kalmadın. Belki sadece kendine hiç uğramadın.
Hiç Acelem Yok, seni geliştirmeye gelen bir kitap değil. Seni düzeltmeye çalışmıyor, senden daha fazlasını istemiyor. Sadece yanında duruyor.
Bu kitap, hızlıca okunup rafa kaldırılması için değil; ihtiyaç duyduğun anlarda sana eşlik etmek için yazıldı.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı daha fazlası değil, kendine dönmektir.
Bazen insan, hiçbir yere yetişmeyince ilk kez gerçekten kendine varır.
Belki de en büyük güç, bir gün durup kendine şunu söyleyebilmektir: Hiç acelem yok.