Geçip giden her şeyin ardından insanın elinde kendisi kalır.

Bir gün uğruna uykusuz kaldığın insanların hiçbiri hayatında olmayacak belki.
Bugün canını sıkan o mesele var ya, birkaç yıla aklının ucuna bile gelmeyecek.
Gözünde büyüttüğün korkular küçülecek.
Peşinden bir hevesle koştuğun bazı şeyler anlamsızlaşacak.
Ama sen, bütün bunların içinden geçerek yine kendine varacaksın.
Kazandıklarınla değil yalnızca; kaybettiklerinle, öğrendiklerinle, yanıldıklarınla, affettiklerinle, affedemediklerinle, söyleyemediklerinle, geç kaldıklarınla ve yeniden başlamaya cesaret ettiklerinle...
Belki bu kitabın sonunda hayatın değişmeyecek.
Belki yarın yine aynı evde uyanacaksın.
Aynı işe gidecek, aynı insanlarla konuşacak, aynı sorunlarla uğraşacaksın.
Ama bir şey değişirse yeter:
“Kendine baktığın yer.”
Çünkü her şey geçer.
İnsanlar geçer.
Acılar geçer.
Zaman geçer.
Ama bütün bunların içinden geçerken sana sen kalırsın.