Kur’an’dan yükselen dualar, günlere serpiştirilmiş bir takvim oldu elimde. Her gün bir yaprak, her gün yeni bir yakarış… Önce kalbime düştü, sonra defterime, en sonunda bu kitaba dönüştü.
Her sayfada üç ses:
“Allah’ım” diye açılan kapı,
“Rabbim” diye uzanan el,
“Tanrım” diye içten bir fısıltı.
Bu eser, bir roman değil; baştan sona okunmaz. Bu bir yol arkadaşı.
Okudukça içiniz rahatlar, yorgunluğunuz hafifler. Belki de gözleriniz dolar. Belki yüzünüzde bir tebessüm olur. Ama mutlaka kalbinize iyi gelir. Rastgele açtığınız bir sayfa, o günkü halinize tercüman olur. Kimi zaman dertlerinizi hafifletir, kimi zaman yüreğinize su serper.
Okudukça yükünüz azalır, kalbiniz genişler. Gözyaşıyla arınır, umutla tazelenirsiniz. Çünkü dua, içteki yangını söndürür, ruhu yeniden diriltir.
Her dua bir nefes, her sayfa bir yolculuk…
Şimdi yolculuk zamanı…