Mürhen’de gölgeler yalnız ışığın yere düşürdüğü karaltılar değildir. İnsan neyi susturursa, gölge onu taşır.
Velkira, kendi gölgesinin geciktiğini fark ettiğinde kasabada başka çocukların gölgeleri çoktan kaybolmaya başlamıştır. Ayak diplerinde boşluk kalan çocuklar önce hafiflediklerini sanır. Korkularını, öfkelerini, utançlarını ve söyleyemedikleri sözleri geride bıraktıklarını düşünürler. Oysa insan içinden kopardığı şeyi kaybetmez. Onu yalnız başkasının eline bırakır.
Eski dikiş dükkânında yaşayan Zorvan, gölgeleri onaran yaşlı bir terzidir. Ay ışığı iğnesi, gölge kumaşları ve unutulmuş sözlerden yapılmış ipliklerle kopan bağları yerine dikmeye çalışır. Fakat Mürhen’in altında Karanlık Pazar açılmıştır. Bu pazarda para geçmez. İnsanlar taşımak istemedikleri yanlarını verir ve karşılığında kendilerini daha hafif sanırlar.
Velkira, Neruva’nın kaybolan gölgesini bulmak için çıktığı yolda yalnız arkadaşını değil, kendi içinde susturduğu sesi de duymak zorunda kalır. Çünkü gölge, insanın kötü yanı değildir. Gölge, görülmemiş yanıdır. Kişi kendi gölgesini tanımazsa, onu başkası kullanır.