Bazı çocuklar konuşmayı erken öğrenir.
Ama anlatmayı öğrenemez.
Çünkü anlatacak bir alan bulamaz.
Bazı ebeveynler çok çabalar ama yine de çocuğunun gözlerinde
“Beni gördün mü?” sorusunu okur.
Bu kitap,
bir evin içinde duyulmadan büyüyen çocuklara
ve bugün o çocukluğun içinden ebeveyn olmaya çalışan yetişkinlere yazıldı.
Bir çocuk,
ne kadar sevildiğini değil,
ne kadar anlaşıldığını hatırlar.
Sesini yükseltmeden de kırılabilir,
hiç ağlamadan da yalnız kalabilir.
Ve çoğu zaman “sorunlu” değil,
sadece duyulmamıştır.
Duyulmamış Çocuk, Konuşan Ebeveyn;
söylenemeyen duyguların izini sürer.
Sessizliklerin, öfkelerin, geri çekilmelerin ardındaki ihtiyacı görmeye davet eder.
Ebeveynliği kusursuz olmaya çalışmak değil,
bağ kurabilmek üzerinden yeniden düşünür.
Bu sayfalarda;
uslu olmanın yükünü taşıyan çocuklar,
kendi çocukluğunu hâlâ sırtında taşıyan anne-babalar,
ve bir yuvanın nasıl iyileştirici bir yere dönüşebileceği anlatılır.

Bu kitap size hazır cevaplar sunmaz.
Ama doğru soruları fısıldar.