Dünya bir zamanlar sessiz, uyumlu ve huzurluydu. Doğa, kendi yasalarıyla denge içindeydi. İnsan denen istilacı ve iş­galci varlık sahneye çıkana kadar... O günden sonra yeryü­zü, güvenli bir ev olmaktan çıkıp bir savaş alanına dönüştü. Çünkü insan, yaşamakla yetinmeyen tek canlıydı; sahip olmak, hükmetmek, yok etmek isteyen bir evrim hatası.
Cinayet, gasp, tecavüz, terör, tecavüz ve işkence... Bunla­rın hiçbirini doğa yaratmadı. Hepsi insanın eseri... Doğal ya­şamın avcıları aç kaldığında avım öldürürken insan doyduk­tan sonra da öldürmeye devam eder. Onun içinde sadece açlık değil, hırs, kibir ve kin vardır. Tarih, medeniyet kisvesi altında işlenmiş vahşetlerin kaydıdır. Her savaş, her sömü­rü, her zulüm insan imzası taşır.
İnsan, aklıyla övünür ama o aklı en çok yıkım için kulla­nır. Bilim, silaha; inanç, nefrete; sanat, gösterişe dönüşmüş­tür. Böyle bir varlık, kendine “üstün” veya “akıllı” deme hak­kını çoktan kaybetmiştir. Dünya, onun ellerinde bir cehenne­me dönmüş, yaşamın güzelliği kan, kin ve gözyaşı arasında kaybolmuştur.
Kendi gerçeğimizle yüzleşmek ve kabul etmek zorunda­yız. İnsan, gezegenin efendisi değil; en büyük felaketidir. Do­ğanın yanında kendi türünün celladıdır. Bir gün dünya ondan kurtulursa, işte o zaman “barış” denen kavram gerçek anlam mı bulacaktır. Bu şartlarda sahte bir paranoyayla koz­mik âlemden istilacı ve işgalci beklemek yüzyıllardır çeşitli kalıplarla sergilenen Günah Çıkarma merasiminden başka bir şey olamaz.