İmparator’un çağrısına cevap verdi. Sanatıyla, zekâsıyla ve tek arkadaşıyla geldi. Zafer kazandığında ise dünyası küle dönmüştü.

Dokuzuncu Hane’nin son ölümbüyücüsü Harrowhark Nonagesimus, İmparator’u tarafından kazanılması imkânsız bir savaşta dövüşmek üzere göreve çağrıldı. Nefret ettiği rakibiyle yan yana olan Harrow, yeteneklerini mükemmelleştirmeli ve bir “ölümsüzlük meleğine” dönüşmeli ancak sağlığı bozuluyor, kılıcı midesini bulandırıyor ve hatta zihni bile onu ihanetle tehdit ediyor.

Mithraeum’un gotik kasvetine üç dost canlısı olmayan öğretmenle hapsedilen ve katledilmiş bir gezegenin çılgın hayaleti tarafından avlanan Harrow, istenmeyen iki soruyla yüzleşmek zorunda: Birisi onu öldürmeye mi çalışıyor? Ve eğer başarırlarsa, evren daha iyi bir yer mi olur?

Bazı sırlar mezarda kalmalı, bazılarıysa tüm galaksiyi yakmalıdır.

“Dokuzuncu Harrow’u okumak; kayıpların, fedakârlıkların hayalet gibi gezindiği bir labirente girmektir. Ama ekmek kırıntılarıyla veya kırmızı iplerle uğraşmayın; zaten asla ayrılmak istemeyeceksiniz.” ―Alix E. Harrow

“Kırk milyar ışık yılını kapsayan psikolojik bir lunapark treni. Gideon evreninin, her zamanki gibi çarpık ve kemik dolu kalarak genişlediğini görmek harika.” ―Django Wexler

“Çıldırtıcı derecede zekice.” ―Kiersten White

“Sabırlı okur; dahice, özgün karakterler ve büyüyle, yürek parçalayan bir samimiyetle, kahkahalar attıran bir mizahla ve galaksideki en iyi çorbayla on kat fazlasını alacak.” ―Rebecca Roanhorse