“Eski bir kapının eşiğinde 

Yüzünü gökkuşağına dikip

“Çocuk insanın babasıdır” 

Diyen kadın geliyor aklıma.

Taşlı kıyısı boyunca Fırat’ın 

Dilimde hep hüzünlü bir şarkı…

İri bir kartal son hızla iniyordu yere

Denize kavuşamayan vahşi bir nehir 

Habire yatağını değiştiriyordu.

Gecenin karanlığında kocaman gözleriyle

Sessizce dala tüneyen baykuş 

Gözlüyordu karanlığın ruhunu.

Ozanların yalnız, yoksul 

Ve kederli ölümleri ve “Dost dost ille kavga” 

Diyen Enver Gökçe geliyordu aklıma.”