Yıllardır birçok anneyle, babayla, çocukla ve ergenle aynı masaya oturdum. Kimi zaman öfkeli bir çocuğun arkasında duyulmamış bir kalp gördüm. Kimi zaman da “Neden beni dinlemiyor?” diye gelen bir ebeveynin, aslında yıllardır kendi içindeki sesi de duymadığını fark ettim. Ve şunu çok net gördüm: Çocuk büyütmek, aslında insanın önce kendini büyütme yolculuğudur.
Bu satırlar, ortaya mükemmel anne babalar çıksın diye yazılmadı. Çünkü ne mükemmel insan vardır ne de mükemmel ebeveyn. Ama çocuğuna iyi bir hayat vermeye çalışırken bazen kendini unutan, bazen geçmişinden taşıdığı yükleri bugünkü ilişkilerine fark etmeden yansıtan, bazen de gecenin bir yarısı “Ben neden böyle tepki veriyorum?” diye kendi kendine kalan insanlar var. 
Eğer elinizde bilimsel terimlerle dolu, literatürün içinde kaybolacağınız sayfalar arıyorsanız, burada onları bulamayacaksınız. Onun yerine; hayatın tam içinden gelen gerçek hikâyelerle, çocuklukla, sınırlarla, mahremiyetle, cesaretle, yalnız kalabilmekle, “hayır” diyebilmekle, bedenin unutmadıklarıyla ve insanın kaç yaşında olursa olsun yeniden başlayabileceği gerçeğiyle karşılaşacaksınız. 
Son sayfayı kapattığınızda çocuğunuza biraz daha farklı bakabilir, kendi çocukluğunuzu biraz daha derinden anlayabilir ve kurduğunuz tek bir cümleyi bile daha bilinçli seçebilirseniz, işte o zaman bu yolculuk gerçek anlamına ulaşmış olacak. 

Çünkü bir çocuğun hayatı, bir yetişkinin fark ettiği tek bir gerçekle değişebilir.