Lemsa’nın yaşadığı şehirde her evin içinde eski bir ayna vardır. Büyükler bu aynalara yalnız yüzünü görmek için bakarlar. Çocuklar ise onların daha derin bir sır taşıdığını sezerler.
Bir gece bütün aynalar aynı anda kararır. Şehir kendi yüzünü kaybetmiş gibi sessizleşir. Camların içinden çocuklara sesler ulaşmaya başlar. Lemsa da kendi aynasının ardında, Camın Altı denilen gizli bir dünyaya açılan kapıyı görür.
Bu dünyanın sokaklarında kaybolmuş yüzler, unutulmuş adlar, söylenmeden kalmış sözler ve insanın içinde sakladığı parçalar beklemektedir. Lemsa, eve dönebilmek için yalnız geçitleri bulmak zorunda değildir. Korkusuna, sakladığı cesarete, susturduğu sesine ve görülmekten kaçan yanına da bakmak zorundadır. Çünkü insan yalnız aynada görünen yüzünden ibaret değildir.
Kimi zaman kaybolan şey, yüz değil, insanın kendine giden yoludur.