İnsan, doğduğu andan itibaren ihtiyaçlarıyla birlikte yaşamaya başlar. Nefes almak, beslenmek, korunmak, barınmak ve dinlenmek insanın yaşamını sürdürebilmesi için zorunlu olan temel ihtiyaçlardır. Bunlar insanın sonradan öğrendiği veya seçtiği davranışlar değildir. İnsan, yaşamını sürdürebilmek için bu ihtiyaçlarla birlikte var olur. Daha sonra başka insanlarla kurduğu ilişkiler içinde sevgi, güvenlik, aidiyet, iletişim ve öğrenme gibi toplumsal ihtiyaçlar da yaşamının önemli parçaları haline gelir.
İhtiyaç bu anlamda bir eksiklikten çok yaşamın devamını sağlayan koşuldur. İnsan acıktığı için yemek yer, susadığı için su içer, yorulduğu için dinlenir ve tehlike karşısında kendisini korumaya çalışır. Bu davranışların temelinde insanın yaşamını sürdürme zorunluluğu bulunur. Ancak insan yalnızca ihtiyaçlarını karşılayan bir varlık değildir. İhtiyaçlarını karşıladıktan sonra da istemeye devam eder. Daha iyi koşullarda yaşamak, daha fazla sahip olmak, daha çok tanınmak, daha güçlü olmak veya daha fazla haz almak isteyebilir. Böylece ihtiyaç ile arzu arasındaki sınır ortaya çıkar.