Ülkü Sarıoğlu, şiiri bir ifade biçiminden öte, insan ruhunun sessiz çığlığı olarak gören çağdaş bir şairdir. Dizelerinde kelimelerden önce duygu konuşur; her mısra, yaşanmışlığın ve içsel bir yolculuğun izlerini taşır. Şiirlerinde sevgi, özlem, kırgınlık, umut ve maneviyat iç içe geçer. Sade ama derinlikli anlatımıyla okuru yormadan içine çeker;
süslü imgelerden çok, kalbe dokunan bir samimiyeti tercih eder. Sarıoğlu’nun şiiri, suskunlukların dili, söylenemeyenlerin sığınağıdır. Hayatın inciten yanlarını inkâr etmeden, acıyı estetize etmeden anlatır. Okuyucusuna yalnız olmadığını hissettiren bu şiirler, bir teselli olduğu kadar bir yüzleşme alanıdır. Şair, dizelerinde insanı olduğu hâliyle kabul eder; kırık, yorgun ama umutlu… Ülkü Sarıoğlu’nun şiir anlayışında kelimeler, kalpten süzülmüş birer emanettir. Şiir, onun için hayattan kaçış değil; hayata tutunma biçimidir. Yazdıkları, kalbin sessiz duaları ve sabırla bekleyen
umutların sesidir.