“dünyanın içinde çözülen
bir sabah vakti, haziran
avuçlarımda çoğalan
bembeyaz elma çiçekleriyle açıldı
ilk yaz kokuları yüzünde

yüzün geceye bırakılmış işaretti
ve evrenin kalbine doğmuş
gümüşten yazgı gibi
duruyordu alnımda”

Hölderlin annesine yazdığı bir mektupta “Şiir, bütün uğraşların en masumudur.” der. Şiir masumdur. Gösterişe, yapaylığa tenezzül etmediği oranda kalitesi artar. Yavuz Demirci’nin şiirleri de hayattan beslenen, şairanelikten uzak ve samimidir. Şiirlerinde duyguların ruhuna sözcüklerden bir elbise giydiren bir şairle birlikte yürürüz. Bu yolculuğa katılmakta pek zorlanmayız. Çünkü imgelerin ayağı yere basar ve şiirlerindeki o samimiyeti fark ederiz.

Bir şairde aradığımız ilk şey sanırım özgün olmasıdır. Şair özgünlüğe ulaşarak bize duru ve anlaşılır bir toplam bıraktığı zaman kendini tamamlamış olur. Yavuz Demirci bu yolda sağlam adımlarla ilerliyor.

Şiir de bir anlamda nehrin denize koşuşu değil midir?

Orhan Tepebaş