Küreselleşme ile birlikte artan teknolojik ve dijital kabiliyet, Marshall Mac Luhan’ın tarifiyle yer küremizi, adeta, birbiriyle her an iletişim kurma olanağına sahip insanların yaşadığı bir köye dönüştürdü. İç içe geçmişlik hali, bize pratikte ve olasılıkta dünya vatandaşlığı kimliğini verip diğer yandan içinden beslendiğimiz ekonomileri, küresel düzeyde amansız bir rekabetin ortasında bıraktı. Yuval Noah Harari, “21.yüzyıl tarihin, en orantısız toplumlarını doğurabilir”1 derken, tam da bu zıtlığa temas ediyor ve karşı karşıya olunan vaziyeti niteliyor. Özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler, teknolojileri, alt yapıları ve iş yapma kültürlerinin demodeliği nedeniyle, gelişmişler karşısında varlık gösteremediler. Gelişmiş devletlerde görülen geometrik büyüme ve derinleşme sürecini izlemekle yetinen ülkelerdeki işletmelerin çoğunluğu küresel ekonomiyle bütünleşemediler. Sonuçta ya kapandılar ya da yabancı evlilikler yaparak yönetim egemenliklerini devrettiler.