Fatma Sönmez Bekiroğlu, kelimeleri birer kar tanesine dönüştürüp okurun ruhuna usulca bırakıyor. Bu şiirlerde kristalleşmiş gözyaşları, paslı ay ışığı ve gamzelerden havalanan kuşlar var.  Bekiroğlu, "yeşilken dökülen yaprakların" ve "dalında yanan tomurcukların" hikâyesini anlatırken, bizi lirik bir iç denizin kıyısına davet ediyor.
“Yine akşam oluyor, demi hazır gecenin,
Karşı semtin ışıkları yanıp sönüyor yıldızlar gibi.
Aklımdasın sevgili...
Gözlerinin irisi iğne gibi içime ilmek ilmek işliyor.
Hüzün yüzlüm, hasretim, canım çok acıyor.”
Sevdayı acıyla, ayrılığı kış masalıyla harmanlayan bu mısralar; bir duygu fırtınasının ortasında kalıp da hâlâ baharı düşleyenlerin sığınağı olacak. Bekiroğlu, imkansızın ve bekleyişin estetiğini ilmek ilmek işlerken, hüzünle imzalanmış bir kaderin izini sürüyor.
"Öpseydim gözlerinden bahar olurdum" diyen o naif ses, okuru kışın ayazında saklı kalmış bir umutla baş başa bırakıyor. Fatma Sönmez Bekiroğlu, imgeci anlatımıyla Türk şiirine hüzünlü ve samimi bir soluk getiriyor.