Bu kitap; hayatın kıyısında değil, tam içinde yazılmış dizelerin toplamıdır.
Zaferî (Muzaffer Eliaçık), kelimelerini masa başında değil; gurbet yollarında, alın terinde, yoksulluğun gölgesinde ve insan onurunun direncinde yoğurur.
“Geldiğim dünyada ağladım, güldüm…” diye başlayan bir ömrün hikâyesi; kimi zaman bir lokma ekmek arayışında, kimi zaman adalet terazisinde yankı bulur. Şair; boyun eğmeyen bir vicdanın, sömürüye razı olmayan bir yüreğin ve insan kalma gayretinin sesi olur.
Bu şiirlerde yalnızca bir hayat anlatılmaz; bir neslin suskunluğu, bir halkın emeği ve insanın hakikat arayışı dile gelir. Her dize, yaşanmışlığın izini taşır; her söz, sabırla büyüyen bir fidan gibidir.
Zaferî’nin kalemi; sitemle yoğrulmuş ama umudu terk etmemiştir. Çünkü bilir ki en çetin topraklarda yetişen fidanlar, kökünü hayattan alır.
Yetişen Fidanlar, bir şairin değil; hayata direnen bir insanın içten kaydıdır...