Bu kitap; hayata kayıtsız kalamayanların, herkesin yanlışına doğru diye tutunamayanların, huzurun eksikliğini fark edebilenlerin, bazen kalbiyle kavga edenlerin, aklıyla kalbi arasında kalanların “beni anlatıyor” diyebileceği   bir kitap.   Okur çoğu yerde kendini bulacak, kendinden bahsedildiğini zannedecektir. Bir kez kitabı eline alan, kendisi için alır. İkincisini, birine anlatamadığı duygular adına hediye etmek için alır. Raflarda durmak için değil, kalpte iz bırakmak için yazılmış bir kitap. Bu kitap, sadece aşkı anlatan bir şiir kitabı değildir; kalbin dizginlenemeyen arzusunu, aşkın insanda bıraktığı çatlakları, bazen suskunlukları, yanlışlara itirazları   ve yarım kalmış cümleleri görünür kılan bir duygusal kayıttır. Şiirlerde, yüksek sesle söylenemeyen fısıltılar okurun iç sesiyle çarpışır.  Umut burada yüksek sesle bağırmaz; sabırlıdır, derindir, vazgeçmez ve kalbin sitemi de asidir. Şiirler, karşılık beklemeden güzel sevmenin sessiz izlerini taşır. Birlikte susabilmenin, aynı cümlede durabilmenin, zamanın aşındıramadığı bağların şiirleridir bunlar. Aşkın koyu tonları vardır; çünkü gerçek sevgiler açık renkli olmaz. Üzerinden hayat geçmiştir, ağırlık yapmıştır, ama hâlâ sıcaklığını korur. Her dize, uzun bir yolculuktan gelmiş gibidir. Okurunu bir anlık duygulanmaya değil, kalıcı bir hissin içine çağırır. Çünkü bazı aşklar hızlı yaşanmaz; bekleyerek, sabrederek, yan yana durarak büyür. Bu kitap;  yorulmuş ama inanmaktan vazgeçmemiş kalpler, sevmeyi hâlâ bir emek, bir söz, bir ömür hâli olarak görenler için raflarda bulundurmaları amacıyla değil, tekrar tekrar okunmaları umuduyla yazıldı.