Kelimeler, şiirin ruhudur. Günlük konuşmada yalnızca bilgi taşıyan kelimeler; şiirde sözlük anlamlarının zincirlerini kırar, yeni bir kimliğe bürünür. Yazarının elinde yeniden tanımlanır, yeniden tasvir edilir, yeniden betimlenir ve yeniden anlam kazanır. Bazen bir hasretin ince sızısı, bazen bir hüznün gölgesi, bazen sevincin sıcaklığı, bazen de akıp giden zamanın sessiz izi olur.
Şiir, az sözle çok şey anlatabilmektir. En doğru kelimeyi bulmak, o kelimelerle en doğru heceyi kurmak; kimi zaman yüzlerce sayfalık bir romanın duygusunu tek bir dizeye sığdırabilmektir. Çünkü şiir, anlatmaktan çok hissettirmeyi bilen bir dildir.
Kelimeler, insanın duygu dünyasını dışarıya taşıyan en kadim köprülerdir. Ne var ki hiçbir köprü, bir uçtan diğer uca geçişi mümkün kılsa da iki yaka arasındaki mesafeyi bütünüyle ortadan kaldıramaz. Bu yüzden şiirin en güçlü tarafı yalnızca dizelerdeki kelimeler değil; o kelimelerin taşıdığı sessizlik, aralarına serpiştirilen boşluklar ve dile getirilemeyen duygulardır. İnsan çoğu zaman kendi anlamını, o suskunlukların içinde bulur.
Ve şiir aslında, yazılandan çok; insanda tetiklediği histir...