Bazen kendime soruyorum,
Bu kadar taşıdıktan sonra ne kaldı geriye?
Belki tam da bu soru varlığımın kendisi.
Yıkılmak da bir şekil, dağılmak da.
Önemli olan dağılan parçaların hâlâ bana ait olması.
Ben birçok kez bittim.
Ama her bitişte küçük bir şey ayakta kaldı.
İnatçı, sessiz, kararlı.
Belki de ben buyum.
O küçük ayakta kalan şey.
Ne kahramanlık var bunda ne de yenilgi.
Sadece devam etmek...

Ve işte...
İşte en sessiz trajedi:
Görülmek ile görünmek,
Aynı şey değil.
Herkes tarafından görüldüm,
Hiçbir zaman görünmedim.
Fark, bir ömür.