Bu çalışma, ütopya düşüncesini Platon merkezli bir normatif miras olarak ele almakta ve bu mirasın Antik Yunan’dan İslam felsefesine ve erken modern döneme uzanan dönüşüm tarihini incelemektedir. Ütopya, burada salt hayali bir toplum tasarımı ya da edebî bir tür olarak değil, bilgi, erdem ve siyasal otorite arasındaki ilişkiyi sorgulayan kurucu bir felsefi problem alanı olarak kavranmaktadır. Çalışmanın temel iddiası, ütopya geleneğinin Platon’un kurduğu normatif çerçeve olmaksızın anlaşılamayacağıdır. Platon’un Devlet, Yasalar ve Timaios diyaloglarında geliştirdiği ideal toplum tasarımı, bilgiye dayalı erdem anlayışı ve kozmik düzen fikri, sonraki tüm ütopyacı projeler için kurucu bir referans noktası oluşturmuştur. Bu Platonik miras, Fârâbî’de peygamber-filozof modeliyle İslamî bir meşruiyet zeminine taşınmıştır. İbn Bâcce’de siyasal ütopyanın imkânsızlığı kabul edilerek bireysel kurtuluş stratejisine indirgenmiştir. Thomas More’da Hristiyan hümanizmi içinde kurumsal bir denge arayışına dönüşen bu miras, Campanella’da kozmik-teolojik bir devlet tasarımında yeniden şekillenmiş ve son olarak Francis Bacon’da ise bilginin ahlaki rehberlikten koparılarak deneysel ve teknik bir iktidar biçimine evrilmesiyle bilinçli bir kopuşa uğramıştır. Bu çerçevede çalışma, ütopya düşüncesini tarihsel bir çeşitlilik alanı olarak değil, Platon’un kurduğu bilgi–erdem–otorite ilişkisi etrafında şekillenen bir süreklilik, dönüşüm ve kopuşlar tarihi olarak yorumlamaktadır.